Αν και η νοσηρή κατάσταση της μη επιθυμίας, πάθους, συγκίνησης για τα πράγματα  που περιέγραψε με τα μελανότερα χρώματα και μια από τις συγκλονιστικότερες λογοτεχνικές «γλώσσες» ο Φραντς Κάφκα, φαινομενικά απευθύνεται σε άλλους. Αν και η «Μεταμόρφωση» θα ταίριαζε περισσότερο σε δημόσιο υπάλληλο των mid ‘80s, σκιαγραφώντας την άνοδο και την πτώση του, η κοινωνική πραγματικότητα τον επαναφέρει σαν τον πιο εύστοχο σύγχρονο στοχαστή.

Αν έχεις την παραμικρή αμφιβολία για όλα αυτά, αν δεν νιώθεις ακόμη εγκλωβισμένος/η στον Πύργο και απέχεις πολύ από το να χαρακτηριστείς Αγνοούμενος έχεις την ευκαιρία να τα διαπιστώσεις ιδίοις όμασι στην έκθεση «Έρευνες ενός σκύλου» που διοργανώνεται στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, αλλά και στη σειρά προβολών με τίτλο «Kafka Zone» που διοργανώνουν οι «Νύχτες Πρεμιέρας».

Σε μια τελετή απονομής όπου τα outsider υπερίσχυσαν των επικρατέστερων υποψηφίων, το Glee έφυγε από την τελετή απονομής χωρίς το πολυπόθητο βραβείο, ενώ αντίθετα ο Μάρτιν Σκορτσέζε έλαβε την πολυπόθητη διάκριση για τον «πιλότο» της σειράς Broadwalk Empire, οι νικητές των βραβείων ήταν οι εξής:

Καλύτερη Κωμική Σειρά

«Modern Family»

Καλύτερη Δραματική Σειρά

«Mad Men»

Καλύτερη Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

«Downtown Abbey»

Καλύτερος Ηθοποιός σε Κωμική Σειρά

Τζιμ Πάρσονς για το «Bing Bang Theory»

Καλύτερος Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά

Κάιλ Σάντλερ για το «Friday Night Lights»

Καλύτερος Ηθοποιός σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

Μπάρι Πέπερ για τους «The Kennedys»

Καλύτερη Ηθοποιός σε Κωμική Σειρά

Μελίσα Μακ Κάρθι για το «Mike & Molly»

Καλύτερη Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά

Τζουλιάνα Μάργκιουλις για το «The Good Wife»

Καλύτερη Ηθοποιός σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

Κέιτ Γουίνσλετ για το «Mildred Pierce»

Σε μια εποχή που το έχεις περισσότερη ανάγκη από ποτέ, που αναζητάς απεγνωσμένα ένα αντίδοτο στην κατήφεια και την αρνητική ενέργεια των ημερών, σε μια φάση που ταλανίζεσαι ανάμεσα στη φωνή της συνείδησης που σε παρακαλεί για ηρεμία (αγγελάκι) και στη φωνή της δίψας για ζωή (διαβολάκι) που σου φωνάζει «Party τώρα!!!!», ποιο είναι τελικά το soundtrack που θα επιλέξεις;

Ποιο θα είναι το αντίπαλο δέος στο ήρεμο κελάρυσμα του νερού, το κελάηδισμα των πουλιών, το θρόισμα των φύλλων; Ποιο θα είναι το κομμάτι εκείνο που θα κάνει τα πόδια σου να σηκωθούν και να μην προσγειωθούν στο έδαφος πριν να νιώσεις ότι αγγίζεις την υπερκόπωση από τις προσεγμένες χορευτικές σου φιγούρες; Εντάξει έχεις πρόσφατες (πολύ καλές) μνήμες από τη συναυλία των Prodigy στην Αθήνα, και ναι ίσως να πληγώθηκες που τελικά δεν είδες από κοντά τους Depeche Mode λόγω ανωτέρας βίας, αλλά αποτελεί αυτό βαρόμετρο για να μην συμπεριληφθούν στην τελική playlist ενός επιτυχημένου party;

Την απάντηση σε αυτό αλλά και άλλα, αιωνίως αναπάντητα ερωτήματα όπως ποιο είναι το μεγαλύτερο dance συγκρότημα όλων των εποχών έρχεται να δώσει το Mixmagazine, το μεγαλύτερο περιοδικό για τη σκηνή στη Μ. Βρετανία και τον κόσμο. Τελικά όμως όχι μόνο δεν λύνει καμία απολύτως απορία (προς το παρόν), αλλά γεννά καινούργιες, θέτει διλήμματα που πάντα σε βασάνιζαν χωρίς να το έχεις συνειδητοποιήσει, εκκινεί μια ιδιότυπη battle of the bands. Διεξάγει μια από τις μεγαλύτερες δημοσκοπήσεις που έγιναν ποτέ για τη σκηνή, προσπαθώντας να «στέψει», να δώσει έναν τίτλο εν ονόματι των djs, του dance floor και χιλιάδων ενεργειακά «φορτισμένων» θεατών που χορεύουν μέχρι και το τελευταίο beat των κομματιών.

Μεταξύ των συγκροτημάτων και καλλιτεχνών που είναι υποψήφιοι για τον τίτλο, παρελαύνουν ονόματα αλλά και μουσικές ιδιοφυίες που δύσκολα μπορείς να αξιολογήσεις τον καθένα ξεχωριστά αλλά και όλους συγκριτικά. Πώς μπορείς να συγκρίνεις τους Portishead με τον Moby, να βάλεις δίπλα τους Prodigy με την Roisin Murphy, τους Massive Attack με τους New Order, να αποφασίσεις αν οι Pet Shop Boys ή οι Chemical Brothers επηρέασαν περισσότερο τη σκηνή, αν οι Faithless πρέπει να αφήσουν πίσω τους Kraftwerk και εν πάση περιπτώσει ποια είναι τα δέοντα που οφείλεις στον David Guetta;

Αρχικά ξεκίνα με τον κοντινό σου περίγυρο, διοργάνωσε ένα πάρτι ή πήγαινε σε ένα και παρατήρησε ποιόν αναδεικνούν αυθόρμητα οικοδεσπότης, dj και χορευτές (καλεσμένοι). Αν το αποτέλεσμα δεν σε ικανοποιεί, μπορείς να περιμένεις τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος για να διασφαλίσεις το αδιάβλητο του αποτελέσματος λόγω αθρόας συμμετοχής, αλλά και για να βγεις από τη δύσκολη θέση να ανακηρύξεις νικητές, παραλίγο νικητές, με διαφορά στήθους πίσω από το νήμα, αλλά και χαμένους.

Θα είχε ενηλικιωθεί, θα είχε βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, θα είχε ψηφίσει και μάλλον θα έκανε το καθιερωμένο ταξίδι στην Ευρώπη, που κάθε freshman κολεγιόπαιδο εξ Αμερικής οφείλει στον εαυτό του ως επιβράβευση των κόπων αλλά  ως εφόδιο για τα ξεκίνημα της νέας του ζωής. Γέννημα-θρέμμα του grunge, της σκηνής του Seattle θα ήταν ανήσυχος μεν, cool δε τύπος. Μπορεί να έκανε παρέα ακόμα και με την Φράνσις Μπιν Κομπέιν. Αν οι Pearl Jam ήταν άνθρωπος σίγουρα θα ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους και ενδιαφέροντες ανθρώπους που έχεις γνωρίσει ποτέ.

Πέρα από τη βαθιά, βελούδινα σπαρακτική φωνή του Eddie Vedder, τις τρυφερές μελωδίες και τα κιθαριστικά ξεσπάσματα που αφειδώς προσέφερε στο φανατικό κοινό και κάθε είδους μουσικόφιλο με τις συνθέσεις του, πέρα από τους στίχους που θα αποτελούσαν motto ζωής για τον προαναφερθέντα cool τύπο, κάτι πιο βαθύ και πιο μεγάλο θα τον χαρακτήριζε: Η αρχική διαμόρφωση, το απόγειο και η ολοκλήρωση μιας ολόκληρης μουσικής τάσης, του grunge (a.k.a. σκηνής του Seattle).

Αν οι Pearl Jam ήταν ο προαναφερθείς άνθρωπος σε λίγες ημέρες θα έσβηνε είκοσι κεράκια στην τούρτα του. Ευτυχώς όμως για όλους (θαυμαστές, μουσικούς, τα 9 εκπληκτικά τους album, τις χιλιάδες ώρες που γέμισαν με τα live τους, τα group που επηρέασαν, τη μουσική γενικά) είναι group και μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά των τελευταίων δεκαετιών. Κλείνουν είκοσι χρόνια από την ίδρυσή τους και το γιορτάζουν.

Με παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο, που βρίσκεται σε εξέλιξη, και ταυτόχρονες προβολές σε επιλεγμένους κινηματογράφους αποκλειστικά στις 20 Σεπτεμβρίου, έρχεται το ντοκιμαντέρ «Pearl Jam Twenty». Πρόκειται για ένα από τα πιο προσεγμένα και ακριβή ντοκιμαντέρ για την ιστορία του συγκροτήματος, δια χειρός του προσωπικού τους φίλου και σκηνοθέτη Κάμερον Κρόου (γνωστού μας από τα Elisabethtown, Jerry Maguire, Vanilla Sky, Almost Famous).

Η ταινία είναι το αποτέλεσμα προσεκτικής επιλογής του πλούσιου, ανέκδοτου υλικού του συγκροτήματος, το οποίο φτάνει τις 1.200 ώρες, και σκιαγραφεί την πορεία τους από τη δημιουργία και τα πρώτα live, στον «πυρετό της δόξας» και την δημιουργία του δικού τους κοινού, του δικού τους μουσικού ρεύματος. Το project «Pearl Jam Twenty» πρόκειται να κυκλοφορήσει σε DVD αλλά και να γίνει βιβλίο.

Κι αν ο τίτλος αλλά και τα χρόνια που βαραίνουν στην όψη αλλά και «γράφουν» στην ωριμότητα της φωνής, παραπέμπουν σε ένα είδος απολογισμού, αν η σύμπτωση της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την κυκλοφορία του Nevermind και του Smells Like Teen Spirit των Nirvnana, του διπλανού ακρογωνιαίου λίθου στη δημιουργία του grunge, οδηγούν κάποιους στο συμπέρασμα ότι αντιπροσωπεύουν μια εποχή που τελείωσε, ο Eddie Vedder εξακολουθεί να φωνάζει καθησυχαστικά : «It’s evolution, baby!».

Αν και ο frontman τους, ο Άντονι Κίντις σε συνέντευξή του δήλωσε ότι μισεί τον όρο comeback, αφού το group δεν προσβλήθηκε από ελονοσία ή κάποια άλλη εξίσου σοβαρή μολυσματική ασθένεια τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να γυρίσει στον «κόσμο μας», υγιές και πάλι, αν και η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαμε κάποιου είδους απουσία, μιας και τα τραγούδια από τους προηγούμενους δίσκους δεν σταμάτησαν στιγμή να ακούγονται, το πολυαναμενόμενο νέο τους άλμπουμ είναι εδώ και ετοιμάζεται να μας συνεπάρει.

Κι αν αμφιβάλλεις έστω και λίγο βαθιά μέσα σου για τον όρο που θα διαβάσεις παρακάτω, αν η λέξη Muse ξεπηδά να προχωρήσει στην προσωπική σου ιεραρχία, οι  Red Hot Chili Peppers με ένα πιο ρυθμικό riff περνούν μπροστά και παραμένουν το μεγαλύτερο group του πλανήτη αυτή τη στιγμή (και τις αμέσως επόμενες), επειδή:

1. Καταφέρνουν να εγκαινιάσουν μια γενναία, εξίσου αξιόλογη μετά- Frusciante εποχή, εξελίσσοντας τα κλασσικά αγαπημένα στοιχεία και εισάγοντας τις νέες προσεγγίσεις του νέου κιθαρίστα Josh Klinghoffer, (σκέψου πρώην συνεργάτη των: Beck, PJ Harvey και Tricky) που έγραψε τη μουσική στο «Ι’m With You» από κοινού με τον Κίντις.

2. Πατώντας στη στιβαρή μπασογραμμή που διαμόρφωσε την funk-post rock ταυτότητά τους, οι Red hot chili peppers σε αυτόν το δίσκο απογειώνουν τη δυναμική των sub woofers που διαμορφώνουν το ιδανικό υπόστρωμα για τις υπόλοιπες αριστοτεχνικά δεμένες μελωδίες.

3. Τολμούν και φέρνουν στα μέτρα τους μια νέο-vintage προσέγγιση στο late ‘70ς χορωδιακό tempo που εισήγαν σε ορισμένα τραγούδια τους οι Rolling Stones, χωρίς ωστόσο αυτή να εξαντλείται στη μίμηση του ρετρό στιλ που υιοθέτησε ο frontman τους.

4. Τα «Monarchy of Roses», «Ethiopia», «Factory of Faith» και «Goodbye Hooray» πέρα από υποδειγματικά jammin’ sessions ήδη έχουν βάλει υποψηφιότητα να μπουν στο ιδιότυπο hall Of Fame των αγαπημένων τραγουδιών όλων των εποχών.

5. Πέρα από την πρόκληση στο μουσικό μας αισθητήρα με το νέο τους δίσκο, οι Red Hot Chili Peppers εκκινούν την δραστηριοποίηση της φαιάς ουσίας μας και με το εκπληκτικό artwork, δια χειρός του αιρετικού Damien Hirst.

6. Ο Mr Brainwash, ο πρωταγωνιστής του Exit Through The Gift Shop του Banksy,  κατά κόσμον Thierry Guetta ανέλαβε το “promo” του νέου δίσκου, όπως ο ίδιος το οραματίστηκε: Με στένσιλ, γκράφιτι και «δράσεις» στους δρόμους του Λος Άντζελες.

7. Πέρα από αυτή τη «συνεργασία» το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι η κοινή δράση του «τυχοδιώκτη graffiti artist», όπως παρουσιάζεται από τον ίδιο τον Banksy στο ντοκιμαντέρ του, πρόκειται να συνεχιστεί και σε άλλο επίπεδο.

Μπορεί να ξεκίνησε τα παιδικά του βήματα στον μαγικό κόσμο του θεάματος, της showbiz, της κινηματογραφικής βιομηχανίας τελοσπάντων, μέσω πασίγνωστης παιδικής εκπομπής (που σκέψου μεγάλωσε εμπορικά παιδιά όπως η Κριστίνα Αγκιλέρα, ο Τζάστιν Τιμπερλεϊκ, η Μπρίτνεϊ Σπίαρς), ωστόσο ο Ράιαν Γκόσλινγκ δεν ήταν ποτέ το τέκνο του Mickey Mouse Club που έχεις συνηθίσει. Για την ακρίβεια ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ακόμη περισσότερα και από αυτά που μπορείς να φανταστείς.

Μερικά από αυτά ωστόσο μπορείς να αρχίσεις να υποψιάζεσαι στο φετινό φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» όπου συμμετέχει με δύο διαφορετικές ταινίες: Το «Drive», ένα χιουμοριστικό σχόλιο στις Β-movies των ‘80ς σε νουάρ φόντο, και το «Αι ειδοί του Μαρτίου» την τέταρτη κατά σειρά ταινία που σκηνοθετεί ο Τζορτζ Κλούνεϊ και βρίθει πολιτικών προεκτάσεων. Μέχρι να ξεκινήσουν ωστόσο οι προβολές, απλά συνέχισε να διαβάζεις για τον επόμενο μεγάλο ηθοποιό.

Μπορεί να έγινε πασίγνωστος από τον ρόλο του στην ταινία «Το Ημερολόγιο», και να υπήρξε ζευγάρι στη ζωή και στο σέλιλοϊντ με την Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, ωστόσο ο Καναδός ηθοποιός δε δίστασε να καταρρίψει τη μελό romantically correct περσόνα που δημιούργησε κατά συνθήκη, με τη συμμετοχή του λίγα χρόνια αργότερα στο συγκλονιστικό «Ο Λαρς και η κούκλα του». Στην πανέξυπνη ταινία που ο όρος αντισυμβατικός είναι απλά λίγος για να αποδώσει τον «εξωφρενικό» φιλμικό κόσμο και το υποδόριο, μελαγχολικό χιούμορ ο Ράιαν Γκόσλινγκ θυμήθηκε και πάλι την τρυφερότητα και τον ρομαντισμό μόνος του. Η πλαστική κούκλα-ερωτευμένη-μαζί-του-σύντροφος (επισήμως) απλά υποθέτουμε ότι συμφωνούσε μαζί του.

Στο ίδιο μοτίβο «δύσκολης», «σκληρής» αγάπης με ανταπόκριση όμως, κινήθηκε και ο ρόλος του στην ταινία «Μοιραία Σχέση», όπου ο Γκόσλινγκ απέδειξε τους 1000 και έναν τρόπους με τους οποίους μπορεί να «αγαπήσει» κινηματογραφικά, να επεξεργαστεί το μυστήριο της προσωπικότητάς του και να αναδείξει τα πιο διφορούμενα κομμάτια της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης επεξεργασίας, στην πιο κοντινή στο ψυχολογικό θρίλερ εκδοχή του, παρουσίασε «μεγαλοπρεπώς» στην ταινία «Stay».

Αυτό που ο βιογράφος του θα χαρακτήριζε το μέχρι τώρα «magnum opus part 1» του ωστόσο δεν είναι άλλο από το Half Nelson, την ταινία για την οποία προτάθηκε για το Όσκαρ ‘Α ανδρικού ρόλου, ενσαρκώνοντας την αρσενική και σκοτεινή εκδοχή της Μισέλ Πφάιφερ στην Ασυμβίβαστη Γενιά ή επαληθεύοντας πλήρως το motto-λαϊκή θυμοσοφία: «Δάσκαλε που δίδασκες…»; Χμ.. όχι ακριβώς. Σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δε θα μπορούσες να δεις καθηγητή συμβατικού γυμνασίου να προτρέπει τους μαθητές σε υπέρβαση του μικροαστισμού και άλλων δαιμονίων, ενώ λίγο πριν ή λίγο μετά αναζητά «έμπνευση» στα ναρκωτικά.

Κι αν η σκοτεινή πλευρά του πρωταγωνιστή του κλασικού Χολιγουντιανού παραδείγματος με τίτλο: Crazy, Stupid, Love, όπου γοητευτικός πλην συναισθηματικά ρηχός Γκόσλινγκ υπό τις κατάλληλες κλισέ συνθήκες μετατρέπεται σε χείμαρρο συναισθηματισμού και κατακτητή της απόλυτης, άνευ όρων αγάπης, μοιάζει να χάνεται στην κανονικότητα, οι Dead Man’s Bones «magnum opus part 2» θα επιβεβαιώνουν πάντα το αντίθετο. Το group που έφτιαξε μαζί με τον καλύτερό του φίλο Ζακ Σίλντς, με αφορμή το γεγονός ότι και οι δύο είχαν εμμονή με τα φαντάσματα και τα «τέρατα» (spooky!), αποκάλυψε τη συγκλονιστική φωνή του, που σε πολλούς θύμισε Roy Orbison. Με τη συμμετοχή παιδικής χορωδίας, αναλόγως ενδεδυμένης με κοστούμια εμπνευσμένα από το Halloween και άλλα μνημειώδη «στοιχειά», μουσική που πατάει στο post alternative, ενίοτε κλείνει το μάτι στο garage, δανείζεται στοιχεία από το ύφος του Tom Waits και έχει ως βασικό άξονα το πιάνο του Γκόσλινγκ, το συγκρότημα είναι πολύ ιδιαίτερο για να αποτελεί απλά side project του ηθοποιού. Αποτελεί άλλο ένα ζωντανό παράδειγμα ότι ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης, με τη σκοτεινή και τη glossy πλευρά του, την επιφάνεια και την εσωστρέφεια που συνεπάγεται το έργο που παράγει.

Αναμφίβολα «κουνήθηκε», αναμφίβολα «ταράχθηκε», αναμφίβολα δέχθηκε και γέννησε «βία». Αναμφίβολα η τελευταία περίοδος δεν ήταν και από τις πιο συνηθισμένες για την Μ. Βρετανία. Αναμφίβολα οι ζυμώσεις και οι ανακατατάξεις έχουν πλέον το δικό τους «βραβευμένο» soundtrack: το νέο άλμπουμ της PJ Harvey με τίτλο Let England Shake.

Με συνθέσεις που διατηρούν το μελαγχολικό υπόστρωμα και εμπλουτίζονται με ευρηματική ενορχήστρωση στη μελωδία, το Let England Shake αποτελεί ένα από τα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του σκοτεινού παρελθόντος και του εξελικτικού μέλλοντος της PJ Harvey. Με «βίαιη» και ταυτόχρονα αιθέρια μουσική γλώσσα η  PJ Harvey διηγείται μια ρεαλιστική ιστορία με ονειρικές προεκτάσεις. Με στίχους εμπνευσμένους από την ποίηση του Τ.Σ. Έλιοτ, του Χάρονλτ Πίντερ, την τέχνη του Σαλβατόρ Νταλί, του Φρανσίσκο Ντε Γκόγια, αλλά και τις μελωδίες των Doors και των Velvet Undeground, η γνωστή και ως Polly προσφέρει τη δημιουργική ακμή της και τη συνθετική της ωριμότητα σε αυτόν τον δίσκο.

Επομένως δεν και μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι απέσπασε το Mercury Prize για το νέο της άλμπουμ. Έκπληξη ήταν το γεγονός ότι το κέρδισε από τους «σπουδαίους» Elbow και το κορίτσι-φαινόμενο της soul-jazz, την Adele, που αμφότεροι βρίσκονταν στη λίστα των υποψηφίων. Αν και το album της τελευταίας, με τίτλο 21 κέρδισε διθυραμβικές κριτικές, αποθεώθηκε από το κοινό και έδωσε σπουδαία τροφή για διασκευές (σκέψου ότι ακόμη και οι Linkin Park διασκεύασαν το Rolling In The Deep), δεν κατόρθωσε να αποσπάσει την κορυφαία διάκριση για Βρετανούς και Ιρλανδούς καλλιτέχνες. Ίσως το κοινό και οι κριτικοί είναι ακόμη μουδιασμένοι από την πρόωρη απώλεια της Amy Winehouse για να μπορέσουν να εκτιμήσουν την εξαιρετικά ταλαντούχα μεν, person filling the gap για τη μουσική βιομηχανία δε. Ίσως τα 21 χρόνια της να είναι μεν ενθουσιωδώς γοητευτικά, αλλά να μην μπορούν να αντικατοπτρίσουν επακριβώς τις ζυμώσεις, τη βία και την αναταραχή της Αγγλίας.

Κανόνας πρώτος: Δε μιλάς για το Fight Club (musical κυρίως).

Κανόνας δεύτερος: ΔΕ ΜΙΛΑΣ για το Fight Club (είπαμε!)

Κανόνας τρίτος: Πώς μπορείς να συνεχίσεις απαριθμώντας τους κανόνες όταν οι δύο πρώτοι έχουν παραβιαστεί και μάλιστα όχι από οποιονδήποτε νεοεισερχόμενο, που δεν γνωρίζει καν ότι την πρώτη ημέρα στο Fight Club πρέπει να παλέψεις, αλλά από τον ίδιο τον συγγραφέα του βιβλίου;

Κανόνας τέταρτος: Αν δεν ξέρεις όσα χρειάζεται για το Fight Club, διάβασε το βιβλίο του Τσακ Πάλανιουκ.

Κανόνας πέμπτος: Αν δεν έχεις χρόνο να διαβάσεις το διανοητικό κομψοτέχνημα και λογοτεχνικό αριστούργημα (αν και πρωτόλειο) του Πάλανιουκ, δες την ταινία. Ντέιβιντ Φίντσερ στη σκηνοθεσία, Έντουαρτ Νόρτον και Μπραντ Πιτ στους πρώτους ρόλους και η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ να εκπλήσσει όπως μόνο αυτή μπορεί, δίνοντας σάρκα και οστά σε memorable quotes (τύπου «Τόσο καλό σεξ είχα να κάνω από το δημοτικό»).

Κανόνας έκτος: Αν απορείς που καταλήγουν όλοι αυτοί οι κανόνες συνέχισε να διαβάζεις. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ σκέφτεται να ανεβάσει το Fight Club: The Musical. Ο Πάλανιουκ αν και αρχικά κάγχαζε ευγενικά στο άκουσμα του εγχειρήματος, κατέληξε στην δήλωση: «Θα είναι κάτι συγκλονιστικό, νομίζω. Δεν με τρομάζει η ιδέα. Δε βλέπω κάποιο λόγο να μην γίνει».

Κανόνας έβδομος: Όχι δισταγμοί, όχι αμφιβολίες, όχι περιφρόνηση της απήχησης που μπορεί να έχει το dark δημιούργημα του Φίντσερ σε θέατρα όπως το West End.

Κανόνας όγδοος: Αν ανεβεί θα διατηρηθεί για όσο διάστημα πρέπει να διατηρηθεί. Το beauty and the beast που έγινε μιούζικαλ μετά την κινηματογραφική του πορεία, αποτελεί το 8^ο μακροβιότερο μιούζικαλ στο Broadway. Παρόμοια πορεία ακολούθησαν και τα: Παναγία των Παρισίων, Ψαλιδοχέρης, Lion King, Μικρή Γοργόνα. Φυσικά υπάρχει και το παράδειγμα προς αποφυγήν του musical Spiderman που έγραψε ιστορία αποσπώντας αποκλειστικά αρνητικά σχόλια από κοινό, κριτικούς, παρατηρητές, ταξιθέτες, ταμίες, απλούς περαστικούς.

Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις που δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις αυτά τα δυο. Υπάρχουν μερικές ταινίες (σκέψου Requiem for a dream) που ενώ στοιχειώνουν το μυαλό σου με συγκλονιστικές σκηνές, δεν μπορείς να διαχωρίσεις από το soundtrack που σταλάζει στο υποσυνείδητό σου νότα-νότα. Υπάρχουν μερικοί καλλιτέχνες επίσης (σκέψου Bjork) που δεν μπορείς να περιγράψεις τη μουσική τους με κανέναν άλλο τρόπο παρά μόνο με εικόνες (θυμήσου τα συγκλονιστικά video clip του Μισέλ Γκοντρί). Και φυσικά υπάρχουν και χιλιάδες άλλοι τρόποι που θυμίζουν τον άρρηκτο δεσμό αυτών των δύο. Το High Fidelity είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, όπως επίσης και το πολύ πρόσφατο μικρού μήκους Scenes from the Suburbs που ο Spike Jonze, που ετοίμασε με αφορμή και έμπνευση τον ομότιτλο δίσκο των Arcade Fire.

Η συνέργεια μουσικής και σινεμά όμως δε σταματά ποτέ, όπως για παράδειγμα η νέα ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε για τον Τζορτζ Χάρισον, που διάβασες από αυτό εδώ το blog, και η οποία πρόκειται να προβληθεί στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας-Conn-X, που διεξάγεται από τις 14 έως τις 25 Σεπτεμβρίου. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ, πέρα από τις πρεμιέρες, τα ειδικά αφιερώματα αλλά και τις ποικίλες εκπλήξεις, όπως κάθε χρονιά προσφέρει στο κινηματογραφόφιλο και μουσικόφιλο κοινό γενναίες δόσεις αγνής, ατίθασης μουσικής και κινηματογραφικής «πρόκλησης». Από τη φετινή «εσοδεία» του τμήματος «Μουσική και Ταινίες» ξεχωρίζουν οι ακόλουθες ταινίες:

Σπάσ’τα (a.k.a Hit So Hard)

Τα μανιασμένα ριφ; Οι κιθάρες που έπεφταν με μανία στη σκηνή για να σπάσουν στα δύο; Τα ναρκωτικά; Το αλκοόλ; Το Σιάτλ; Οι Nirvana; Ο Kurt Cobain; Η σκηνή του Seattle; Το grunge; Η έκρηξη μιας γενιάς που αναζητούσε περισσότερες αφορμές για έκρηξη; Ποιος είναι άραγε ο πρωταγωνιστής αυτής της μουσικής βιογραφίας με κεντρικό πρόσωπο την ομοφυλόφιλη ντράμερ του συγκροτήματος Hole, που έχασε τον εαυτό της κάπου μεταξύ αλκοόλ και πυρετού της δόξας; Όλα τα παραπάνω και φυσικά το σπάνιο, ανέκδοτο υλικό από τους έξι μήνες συγκατοίκησής της με την Κόρτνεϊ Λοβ, τον Κέρτ Κομπέιν και τη νεογέννητη κόρη τους Φράνσις.

Upside Down: The Creation Records Story

Μπορεί ο όρος ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία για πολλούς να φαντάζει σχήμα οξύμωρο στις μέρες μας, κι όμως η ταινία του γνωστού μουσικού παραγωγού Danny O’ Connor, που βραβεύθηκε το 2010 για το ντοκιμαντέρ “Angel Of Harlem: The Billie Holiday Story”, περιγράφει τον Βίο και την πολιτεία της «Motown» για το post και underground rock, της θρυλικής Creation Records που ανέδειξε τους Primal Scream, τους Jesus and Mary Chain, τους Oasis και πολλούς άλλους.

Mama Africa

Δια χειρός Μίκα Καουρισμάκι και με την πολύτιμη συνεισφορά σπάνιου αρχειακού υλικού, το μουσικό αυτό ντοκιμαντέρ ξετυλίγει τον μύθο της κορυφαίας μουσικής προσωπικότητας της Νοτίου Αφρικής και ακτιβίστριας, της Μίριαμ Μακέμπα. Η πολέμιος του άπαρτχαϊντ, η πρώτη γυναίκα αφρικανικής καταγωγής που μίλησε στον ΟΗΕ, η μουσικός που σύστησε την κουλτούρα της Αφρικής στον υπόλοιπο κόσμο, συγκινεί και ενθουσιάζει σε μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς.

Μισέλ Πετρουτσιανί

Ο δημιουργός του «Ταχυδρόμου» (Il Postino) παρουσιάζει την ιστορία μιας μουσικής ιδιοφυίας, του πιανίστα που έγραψε ιστορία με το μοναδικό του παίξιμο, την παρακαταθήκη που άφησε στη τζαζ μουσική, αλλά και τον απροσδόκητο βίο ενός ανθρώπου με ύψος μόλις 90 εκατοστά και μια ακόρεστη διάθεση για γυναίκες, ναρκωτικά, αλκοόλ και μουσική.

Inni

Χρησιμοποιώντας την κάμερα με εσωστρέφεια αλλά και τις κατάλληλες δόσεις τρυφερότητας, ο ανερχόμενος δημιουργός Vincent Morisset, που είναι επίσης υπεύθυνος για τα διαδικτυακά project των Arcade Fire, παρουσιάζει τη μυσταγωγία της μουσικής αλλά και τη φοβερή εμπειρία που συνοδεύει τα live των Sigur Ros. To συγκρότημα-θρύλος μέσα από ρετρό καρέ και ένα κλείσιμο του ματιού στο γκροτέσκο, αποκαλύπτεται σε όλες του τις διαστάσεις.

Sound It Out

Όταν η σκηνοθέτιδα Τζιν Φίνλι, χαρακτηρίζεται το «αστέρι του αύριο», όταν η ταινία αυτή παρουσιάζεται σαν τη ντοκιμαντερίστικη εκδοχή του High Fidelity στην επαρχιακή Αγγλία, όταν έχεις να κάνεις με ένα indie δισκοπωλείο που κλείνει μόλις τρεις μέρες το χρόνο επειδή φιλοξενεί όλη την πολιτισμική δράση της μικρής πόλης Τίσαϊντ, προφανώς αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για μια ταινία που ο μικρός Κιούζακ μέσα σου θα την κατέτασσε σε υψηλή θέση στο top 5 του.

Killing Bono

Συμμαθητές ροκ ειδώλου-επαγγελματία φιλανθρώπου και wannabe ροκ σταρς αναρωτιούνται: Μα δεν είναι για σκότωμα; Ξεκίνησαν να ασχολούνται με τη μουσική την ίδια περίοδο, τα αδέλφια-πρωταγωνιστές της ιστορίας έφτιαξαν μια μπάντα. Έφτιαξε και εκείνος, ο Πολ. Μετά έκαναν συναυλίες, το ίδιο και ο Πολ. Στη συνέχεια εκείνοι έπρεπε να χειριστούν Ιρλανδούς γκάνγκστερ, παρακμιακά venues, αποτυχημένα live. Εκείνος όχι. Ήταν μέλος των U2 και τον έλεγαν Bono..

Διαβάζοντας τόσα αφιερώματα στη μνήμη μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που πέρασαν από την παγκόσμια μουσική σκηνή, παρατηρώντας με συγκίνηση μέσω youtube το 48ωρο, αποκλειστικό streaming της ιστορικής συναυλίας που πραγματοποίησαν οι Queen το 1986 στο στάδιο Wembley -που προβάλλεται σε «διαδικτυακή πρώτη» με αφορμή τη συμπλήρωση 65 χρόνων από τη γέννηση του Freddie Mercury- θα θυμηθείς όλες τις glam αφίσες του που κοσμούσαν το παιδικό δωμάτιό σου, τις «πρόβες» που έκανες στο μπάνιο τραγουδώντας το Bohemian Rhapsody, το We are the Champions που θα ήθελες να ακούσεις όταν ο Αργύρης Καμπούρης σήκωνε το Ευρωπαϊκό το 1987.

Συνειδητοποιώντας ότι σήμερα ο Freddie θα γιόρταζε τα 65 του χρόνια, θα ήταν ένας μεσόκοπος πλην καλοδιατηρημένος κύριος, θα είχε ενδεχομένως προσπαθήσει να υιοθετήσει παιδί με τον σύντροφό του και ίσως δεχόταν πρόταση συνεργασίας από τη Lady Gaga. Όσο για την προσφορά του στη μουσική, κάθε εικασία μάλλον είναι άτοπη και η φαντασία δεν θα είχε τον κατάλληλο επικοινωνιακό τρόπο για να τη διευκρινίσει σε όλους.

Εξάλλου ο Freddie είναι πολύ περισσότερα από έναν μουσικό που αγαπάς, έναν ερμηνευτή που σε συνεπαίρνει, είναι μέρος της ζωής σου, κομμάτι του συλλογικού υποσυνείδητου, αφού:

1.Όπως έλεγε και ο ίδιος για τον εαυτό του: «I’m just a musical prostitute, my dear. I won’t be a rock star. I will be a legend».

2. Εκτός από χαρισματικός ερμηνευτής ο Freddie Mercury είχε την ικανότητα να συγκινεί κάθε θεατή που παρακολουθούσε τις συναυλίες του, να επικοινωνεί και να κλιμακώνει τα συναισθήματα σε καθέναν από τους 150.000 θεατές που γέμιζαν το στάδιο Wembley. «Πάντα θαύμαζα τους άνδρες που φορούν κολάν. Τον είδα live μόνο μια φορά και ακριβώς όπως το έχουν περιγράψει και άλλοι, ο άνθρωπος αυτός μπορεί να κρατήσει ολόκληρο το κοινό στην παλάμη του». Τάδε έφη David Bowie…

3. Η φωνή του σε πλήρη έκταση έφτανε τις τέσσερις οκτάβες.

4. Για την προώθηση του 6λεπτου Bohemian Rapsody, η διάρκεια του οποίου αρχικά κατακρίθηκε έντονα από τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς που είχαν συνηθίσει σε τρίλεπτα tracks, οι Queen δημιούργησαν ένα video το οποίο αποτελεί ουσιαστικά τον πρόδρομο του video clip στην ιστορία της μουσικής.

5. Τα Bohemian Rapsody και Crazy Litle Thing Called Love αποτέλεσαν την έμπνευση για τη χορογραφία που ερμήνευσε το βασιλικό μπαλέτο του Λονδίνου, για φιλανθρωπικό σκοπό τον Αύγουστο του 1979. Οι συνθέσεις του Freddie Mercury παίχτηκαν από συμφωνική ορχήστρα, ενώ ο ίδιος τραγούδησε και είχε ρόλο χορευτή στο μπαλέτο. Αν και χαρακτήρισε την επίπονη προετοιμασία του «δολοφονική», οι θεατές τον καταχειροκρότησαν όρθιοι.

6.  Στην αρχή της δεκαετίας του ’80 ο frontman των Queen τέμνει το hard rock κατεστημένο στιλ της εποχής, τις αναστολές των «ροκάδων» και τις περιττές τρίχες. Εμφανίζεται με τα μαλλιά του κουρεμένα και μουστάκι στο πρόσωπό του. Αν και στην πορεία έγινε σήμα κατατεθέν του καλλιτέχνη και τροφοδότησε το ιδεατό αρκετών μυστακοφόρων της δεκαετίας σε όλο τον κόσμο (αν αμφιβάλεις δες παλιά  άλμπουμ των γονιών σου), αποτελώντας ανεξήγητο trend, η επίσημη πρώτη για το νέο look του, που πραγματοποιήθηκε μέσα από το video clip του «Play the game», είχε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες γράμματα και οργισμένα ξυραφάκια να καταφθάνουν συνοδεία ή και κατά μόνας στα γραφεία του επίσημου fan club του συγκροτήματος με σαφές υπονοούμενο στον τραγουδιστή.

7. Πολλά είναι τα συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από τις συνθέσεις αλλά και τους μουσικούς πειραματισμούς των Queen. Θα ήταν υπερβολή να παραδεχθείς ότι η μισή σου δισκοθήκη αποτελείται από «επαγγελματίες» μουσικούς- fan των Queen. Θα ήταν υπερβολή να θεωρήσεις ότι η σύγχρονη rock και hard rock στηρίζεται στις καινοτομίες του Freddie Mercury και της παρέας του. Οπότε ας «μειοδοτήσεις» ασφαλώς με την παρατήρηση ότι πολλοί είναι οι τραγουδιστές που έστω κα για λίγο θέλησαν να γίνουν Freddie στη θέση του Freddie, με τον δικό τους τρόπο βεβαίως βεβαίως. Πάρε για παράδειγμα τις διασκευές που έχουν γίνει στα τραγούδια τους. Πάρε για παράδειγμα τη διασκευή των Metallica στο Stone Cold Crazy από τον δίσκο Sheer Heart Attack.

8. Αποχαιρέτισε για πάντα τη μουσική και το κοινό του με τον τρόπο που ήξερε καλύτερα: μέσω της μουσικής. Στον τελευταίο δίσκο των Queen, πριν τον θάνατό του Mercury, το Innuendo o ίδιος ο frontman γράφει το κύκνειο άσμα του. Με τα These Are The Days Of Our Lives και The Show Must Go On μοιράζεται την αγωνία για το αναπόφευκτο δίνοντας μια σπαρακτική ερμηνεία- σταθμό στην ιστορία της μουσικής.